عشق خالصم آرزوست

من واقعا خواستگاری و ازدواج مسئلم نیست، مسئله من عشق و دوستی هست. با کمال احترام با این نظر موافق نیستم: روند سنتی این بود و هست که اول پسر بره خواستگاری دختر با هم آشنا بشن و بعد شروع کنن به زندگی. دختر اول برای اینکه ازدواج بکنه و بعد برای استمرار زندگی مشترک ناچاره شوهرش رو دوست داشته باشه یا حتی وانمود به این بکنه. چون به محض اینکه شوهر بفهمه همسرش دوستش نداره زندگی سرد میشه و حتی شاید به جدایی بکشه. اما این دوست داشتن بر اساس طمع و مثل معامله هست! از نظر من اون عشقی واقعی و باارزشه که بدون طمع و چشمداشت و فقط بخاطر طرف باشه. البته میدونم که خیلی سخت در ایران و خصوصا برای ما نسل سوخته پیدا میشه. بجه های دهه 80 به بعد شانس بیشتری برای پیدا کردن عشق واقعی دارن. من کسی رو میخوام که اول ثابت کنه بدون چشمداشت منو دوست داره بعد حاضرم هرکاری-ازجمله ازدواج- بکنم! مشکل اینجاست که همه میگن اول ازدواج (یا لااقل قولش) بعد عشق! خب عشق که شرطی نمیشه اگر شد دیگه خالص نیست! صحبت زیاده فرصت کم...