غریب در وطن

حس عجیبیه و سختی وقتی همه هموطنات دنبال فرارن و تو برعکس رودخونه شنا می کنی و بر میگردی! همه با تعجب و تحقیر بهت میگن چرا برگشتی؟ و تو نمیدونی چطور براشون تبیین بدی که اونجا جای هرکسی نیست. اونجا بیشتر برای خودشون بهشته حتی ممکنه برای یه مهاجر جهنم بشه! و اینکه همیشه آرزو داشتی و داری که کشور خودتو طوری بسازی که یه روز بیاد که خارجیا اروپاییا آرزو کنن برای تحصیل و کار و زندگی بیان ایران! شاید نتونم هیچوقت به این هدف برسم و اون روز رو ببینم ولی لااقل تمام تلاشمو میکنم. اگر همه تلاش میکردن و از منفعت شخصی دست برمیداشتن شاید این رویای دور از دسترسی نبود اما افسوس...بعد از یه مدت خارج بودن و عطش خارج رو سیراب کردن به این خروجی رسیدم که احساس شادی و خوشبختی به مکان بستگی نداره این یه حس درونیه که اگه به اون برسی هرجایی حتی توی زندون هم باشی خوشحالی!